Εργοστάσιο ΤΝ σε κατάσταση παραισθήσεων: Πραγματικές και υποθετικές ιστορίες για ένα αλγοριθμικά παραγόμενο μέλλον - Γονή Κυριακή (Αυτόματον: Περιοδικό Ψηφιακών Μέσων και Πολιτισμού, 2025)
Τα κέντρα δεδομένων, που επιτρέπουν την αλληλεπίδραση και την αποθήκευση πληροφοριών, αποτελούν υλικές και ενεργοβόρες υποδομές. Για τη λειτουργία τους απαιτούνται τεράστιες ποσότητες ενέργειας και νερού, γεγονός που αφήνει έντονο αποτύπωμα τόσο στο φυσικό περιβάλλον όσο και στις τοπικές κοινωνίες. Η έννοια της «δίψας» αποκτά μια μεταφορική διάσταση σε αυτό το πλαίσιο: τα κέντρα δεδομένων διψούν και ταυτόχρονα προκαλούν δίψα, καθώς απαιτούν σημαντικές ποσότητες νερού για ψύξη, ειδικά σε θερμές κλιματικές ζώνες. Με την εξάπλωση των μεγάλων μοντέλων μηχανικής μάθησης, αυτά τα κέντρα μετασχηματίζονται σε εργοστάσια Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) – ισχυρότερα, μεγαλύτερα, και πιο απαιτητικά σε πόρους. Οι υποδομές αυτές, με πολλαπλάσιες χωρητικότητες και αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες, εντείνουν τη χρήση υδάτινων πόρων. Καθώς η ΤΝ συνεχίζει να εξελίσσεται, με όλα τα θετικά και αρνητικά της, το ζήτημα της διαχείρισης του νερού μέσα στη γενικότερη κλιματική κρίση καθίσταται κρίσιμο. Είναι εφικτό να αναπτυχθεί μια παγκόσμια πολιτική για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, η οποία θα λαμβάνει υπόψη όχι μόνο την αποκατάσταση και προστασία των υδάτινων οικοσυστημάτων, αλλά και τις αυξημένες ανάγκες των διψασμένων υποδομών της ΤΝ;