Μοναστικές εγκαταστάσεις στη Χάλκη της Δωδεκάνησου από τη μεσοβυζαντινή περίοδο μέχρι και το τέλος της περιόδου της Ιπποτοκρατίας - ΣΙΓΑΛΑ (Maria Z. SIGALA) Μαρία Ζ. (Δελτίον της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, 2023)
Στα βόρεια παράλια της Χάλκης Δωδεκανήσου είχαν καταφύγει ασκητές, από τα μέσα περίπου του 6ου αιώνα. Στους επόμενους βυζαντινούς αιώνες και κατά την Ιπποτοκρατία, ασκητές και μοναχοί εγκαθίστανται στο εσωτερικό του νησιού, στην περιφέρεια του μεσαιωνικού/μεταβυζαντινού Χωριού, και κάτω από το ιπποτικό κάστρο. Εκεί ιδρύουν ναόσχημα ασκηταριά, καθίσματα και ένα είδος «πρωτόλειων μοναστηριών» που αποτελούνται από ένα εκκλησάκι και μερικές κύφες, τις πέτρινες καλύβες του νησιού. Η απόδοση μοναστικής χρήσης στα εκκλησάκια έγινε, κατά περίπτωση, με βάση συγκεκριμένα κριτήρια.