Το αίτημα της συμφιλίωσης του Λόγου με την Ύπαρξη. Επιδράσεις του Κ. Jaspers στο έργο του Κ. Παπαϊωάννου - Βάσση Παναγιώτα (Ηθική. Περιοδικό φιλοσοφίας, 2023)
Ένα από τα κομβικά ζητήματα που απασχολούν τον φιλοσοφικό στοχασμό του Παπαϊωάννου είναι η εργαλειοποίηση του Λόγου στη νεωτερική εποχή και η απορρέουσα εξ αυτού συρρίκνωση της Ύπαρξης. Σε αυτό το πλαίσιο, όπου ο άνθρωπος αφενός δεν θεμελιώνει και δεν εξαρτά καμία βεβαιότητα και κανέναν κανόνα από ένα υπερβατικό ον, όπου γκρεμίζονται οι θεολογικές βεβαιότητες του χριστιανικού κόσμου, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούν να επανεπινοηθούν οι βεβαιότητες του αρχαίου ελληνικού κόσμου, το ερώτημα είναι: τι συνέχει πλέον τον κόσμο, ποιο το νόημα της ζωής; Προκειμένου να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα, καταφεύγει ο Παπαϊωάννου στη μέριμνα για το Είναι των υπαρξιστών και του Jaspers ειδικότερα. Χάρη σε αυτή τη θεώρηση, θεμελιώθηκε η απόπειρα συμφιλίωσης του Λόγου με την Ύπαρξη και η φιλοσοφία περιέλαβε, ως Philosophia Perennis, τα ζητήματα της θνητότητας, της τραγικότητας, αλλά και της ελευθερίας της ανθρώπινης ύπαρξης —που συνίστανται στο άνοιγμα της ύπαρξης σε αυτό που την υπερβαίνει. Πρόκειται για τη μετάθεση της φιλοσοφίας από το λογικό εγώ του υποκειμένου που φιλοσοφεί στην ύπαρξη ως ολότητα. Στην παρούσα εισήγηση θα αναδείξουμε σε αυτό το ζήτημα τις επιδράσεις του Jaspers στο έργο του Παπαϊωάννου.