Innocent Gentillet: ένας πρώιμος «εθνικιστής» στον 16ο αιώνα - Νικολαΐδης Θεοδόσης (Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, 2017)
Το άρθρο επιχειρεί να ερμηνεύσει την πραγματεία του Innocent Gentillet, Discours contre Machiavel (1576) όχι ως προϊόν της ηθικής εξέγερσης ενός ευσεβούς χριστιανού, αλλά ως ένα κείμενο πολιτικής προπαγάνδας που πρέπει να τοποθετηθεί στο πλαίσιο των γαλλικών θρησκευτικών πολέμων. Η πραγματεία έχει έντονες εθνικιστικές αποχρώσεις. Ο εθνικισμός -η ιδέα, όπως λέει ο Gentillet, ότι οι υπήκοοι του βασιλιά ήταν ενωμένοι από την κοινή γλώσσα και τα κοινά ήθη- ήταν, το 1576, μια πολιτική πλατφόρμα που προήγαν οι προτεστά- ντες προκειμένου να επιτύχουν το νομικό καθεστώς μιας αυτόνομης, μειοψηφούσας θρησκευτικής ομάδας εντός του βασιλείου. Ο προτε- σταντικός εθνικισμός, επιθετικός εναντίον των «ξένων» συμβούλων της Αικατερίνης των Μεδίκων, εισήγαγε έτσι την ιδέα της ανεξιθρη- σκείας. Η πλατφόρμα αυτή έγινε αντικείμενο επιθέσεων από τους ακραίους καθολικούς τη δεκαετία του 1580 και στις αρχές εκείνης του 1590, αλλά τελικά επικράτησε με την ανάρρηση του Ερρίκου του 4ου στον γαλλικό θρόνο και χρησιμέυσε ως ιδεολογική βάση για το Διάταγμα της Νάντης (1598).