Η συμβολή της βυζαντινής κληρονομιάς στην καλύτερη γνώση της νέας ελληνικής γλώσσας

Abstract

Ο συγγραφέας εξετάζει λέξεις και φράσεις που επιβιώνουν στη νέα ελληνική γλώσσα από τη βυζαντινή περίοδο (αβγατίζω, αβάτση, άντζα, κουτσο-/κοψο-, αβάσταγος, αρμολογώ, αιμασιά, μένω στα κρύα του λουτρού κ.ά.). Επιπλέον, τονίζει την ανάγκη μελέτης της βυζαντινής γραπτής παράδοσης για την κατανόηση πολλών πτυχών της ελληνικής γλώσσας (ετυμολογία, μορφολογία, φωνολογία, σημασιολογία). Τέλος, κάνει αναφορά στην μεθοδολογία σύνταξης του Ιστορικού Λεξικού και στην συνεισφορά των παλαιότερων συντακτών του.