Πρεβεζάνικες αναμνήσεις - Σταμουλάκης Στράτος Ευ. (Πρεβεζάνικα Χρονικά, 2025)
Πολλές φορές έρχονται ώρες που θυμάμαι σαν μια σκιά την περασμένη μου ζωή και απ’ τον καημό μου δεν κοιμάμαι και ξημερώνομαι μέχρι το πρωί. Ένα πορτραίτο μου, παλιό, μέσα στο σαλόνι, που το κοιτάζω με μια ζήλια μυστική, και κάποιο γράμμα που μου λέει μη με λησμόνει φέρνουν ανάμνηση ερωτική. Παρελθόν μια κιθάρα και ένα μπάντζο, ένα όμορφο ρομάντζο. Παρελθόν μια ζωή γεμάτη νιάτα, χρόνια αξέχαστα, φευγάτα. Παρελθόν είσαι ανάμνηση ωραία, μια αχώριστη παρέα, που σε σέρνουμε μαζί μέσα στην ψεύτρα τη ζωή. Είμαστε άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, με πολλά χρόνια στην πλάτη μας, χωρίς προοπτική και πρόγραμμα για δημιουργία, χωρίς δραστηριότητες. Παραγκωνισμένοι, απόκληροι της ζωής, δεν μας ικανοποιεί το παρόν και δεν οραματιζόμαστε το μέλλον. «Μηδ’ ο γέρων ποτέ ξανανιώνει, μηδέ το έαρ ανθεί δυο φορές». Σαν δεν βλέπουμε μπροστά μας μέλλον, και χωρίς να το θέλουμε, γυρίζουμε στο παρελθόν. Ξυπνάνε οι αναμνήσεις μας, για όλα όσα ζήσαμε. Μεγάλη συντροφιά, οι αναμνήσεις της ιστορίας της ζωής μας. Στις γεροντικές συντροφιές ακούς συχνά: —Θυμάσαι; —Θυμάμαι.