Η οικογένεια Μοσχονά Παγκάλου, μέλος της αστικής κοινότητας της Πρέβεζας στα 1771 - Βέτσιος, Ελευθέριος (Πρεβεζάνικα Χρονικά, 2022)
Στη βενετοκρατούμενη Πρέβεζα του 18ου αιώνα η ιστορία της κοινοτικής οργάνωσης χωρίζεται σε δύο περιόδους. Η πρώτη περίοδος αρχίζει με την κατάληψη της πόλης στα 1718, με το τέλος του τελευταίου βενετοτουρκικού πολέμου (1714-1718) και την υπογραφή της συνθήκης του Passarowitz, και φτάνει έως και το έτος 1740. Την περίοδο αυτή η κοινότητα αποτελούσε ρευστό σώμα, υπό τη διοίκηση των τοπικών προυχόντων-δημογερόντων. Η δεσπόζουσα θέση τους απέρρεε από τη γαιοκτησία και τη στρατιωτική ισχύ, κατ’ αναλογία με τις παραδοσιακές κοινωνίες της Τουρκοκρατίας. Από τα πρώτα χρόνια της βενετικής επιβολής πρέπει να είχαν αναπτυχθεί οι προβληματισμοί για την εναρμόνιση του τοπικού συστήματος με το αστικό κοινοτικό πρότυπο. Έτσι, στα 1740 ομάδα επιφανών κατοίκων προσήλθε στις βενετικές αρχές και, επικαλούμενη την περίπτωση της Λευκάδας, 3 υπέβαλε το αίτημα για τη σύσταση κοινότητας , με μέλη τις «άριστες γηγενείς οικογένειες» που, προφανώς, ταυτίζονταν με τις δικές τους. Μετά τη θετική γνωμοδότηση του γενικού προβλεπτή της θάλασσας, Antonio Loredan, η βενετική σύγκλητος του ανέθεσε τη σύνταξη του κανονισμού, ο οποίος μετά και την έγκρισή του από τη σύγκλητο αποτέλεσε στο εξής τον καταστατικό χάρτη της περιοχής, «τα προνόμια της κοινότητας της Πρέβεζας». Όπως φαίνεται η σύσταση της κοινότητας της Πρέβεζας σημειώθηκε αρκετό καιρό μετά τη βενετική επιβολή, δείγμα μιας υπό διαμόρφωση κοινωνίας, που αναζητούσε άξονες αυτοπροσδιορισμών. Μετά το 1740 η αρχικά κλειστή και με προσδιορισμένο αριθμό μελών αστική κοινότητα της Πρέβεζας αποδομήθηκε ως προς τα αριθμητικά της μεγέθη, καθώς οι νέες οικονομικές δυναμικές συνέβαλαν στη διείσδυση πολυάριθμων νέων μελών