Σχεδόν είχαμε χαθεί - Χούρσογλου, Περικλής (Θεάτρου Πόλις. Διεπιστημονικό περιοδικό για το θέατρο και τις τέχνες, 2022)
Αυτό που σκέφτηκα είναι η συγκίνησή μου, όταν προετοιμάζοντας τον Λευτέρη Δημακόπουλο πήγα στο Μεσολόγγι, Σάββατο του Λαζάρου, και είδα τις γιορτές της «Εξόδου», μιά μεγάλη παρέλαση ουσιαστικά με μαθητές σχολείων με παραδοσιακές σχολές. Κορίτσια και αγόρια μαθητές, μεγαλύτερα ή μικρότερα, νομίζω δεν έχω δει τόσα πολλά όμορφα παιδιά! Οι στολές έκαναν τα παιδιά πανέμορφα. Βεβαίως και τα νιάτα τους, βεβαίως και η έξαψή τους. Ξέρω πως ίσως φανεί συντηρητικό, δεν έχω κανένα πρόβλημα, είμαι υπέρ της συντήρησης, όταν αυτή συντηρεί κάτι ουσιαστικό και τού δίνει νέο νόημα, χρόνια μετά. Κάτι πεθαμένο πεθαίνει από μόνο του, δεν χρειάζεται μια πανηγυρική ταφή άλλωστε, leave it rest in peace.