Editorial

Abstract

Το παρόν τεύχος του περιοδικού συγκροτεί έναν γόνιμο διεπιστημονικό διάλογο γύρω από τη σύγχρονη οπτική δημιουργία, την εκπαίδευση και την έρευνα, αναδεικνύοντας τη δυναμική σχέση ανάμεσα στην καλλιτεχνική πρακτική, την παιδαγωγική και τις ψηφιακές τεχνολογίες. Τα πέντε άρθρα προσεγγίζουν διαφορετικές, αλλά αλληλένδετες όψεις της οπτικής κουλτούρας: από τον σχεδιασμό χαρακτήρων και την animation παραγωγή, έως την κινηματογραφική εκπαίδευση, τα MOOCs και τις υβριδικές μορφές σύγχρονης τέχνης στον δημόσιο χώρο.

Κοινός παρονομαστής είναι η έμφαση στην έρευνα, την εμπειρία και την καινοτομία, καθώς και η διερεύνηση νέων μεθοδολογιών και εκφραστικών μορφών που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας της μάθησης και της εικόνας.

Το πρώτο άρθρο “Universal approach to character design”εισάγει το πεδίο του character design μέσα από μια προσέγγιση practice-led research, προτείνοντας τη στρατηγική της οπτικής παρατήρησης και παρουσιάζοντας τον «χάρτη χαρακτήρων» ως εργαλείο καταγραφής και κατανόησης του εύρους και της πολυδιάστατης φύσης του πεδίου.

Το δεύτερο άρθρο “Does length matter? Using feature and short films in the training of educators in film and intercultural education”εξετάζει τις ταινίες μικρού μήκους ως καινοτόμο παιδαγωγικό εργαλείο, στο πλαίσιο του προγράμματος «CINEducation», αναδεικνύοντας τη συμβολή τους στη διαπολιτισμική εκπαίδευση, τη βιωματική μάθηση και τον μετασχηματισμό των εκπαιδευτικών.

Το τρίτο άρθρο ”The important factor of research in the field of production organization and creative development of animation in the formal and non formal learning. Challenges and convergences”εστιάζει στον ρόλο της έρευνας στην οργάνωση της παραγωγής και τη δημιουργική ανάπτυξη της animation, συγκρίνοντας τυπικά και μη τυπικά μαθησιακά περιβάλλοντα και αναδεικνύοντας την έρευνα ως θεμέλιο της μαθησιακής και δημιουργικής διαδικασίας.

Το τέταρτο άρθρο “Ανάπτυξη Κλίμακας Ποιότητας Εκπαιδευτικών Βίντεο για MOOCs: Διερευνητική Ανάλυση Παραγόντων (EFA)” παρουσιάζει την ανάπτυξη και την ψυχομετρική τεκμηρίωση μιας κλίμακας κριτηρίων ποιότητας εκπαιδευτικών βίντεο για MOOCs, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη βελτίωση του παιδαγωγικού σχεδιασμού και της αποτελεσματικότητας της ψηφιακής μάθησης.

Τέλος, το πέμπτο άρθρο “GIF-ITI”διερευνά το GIF-ITI ως μια υβριδική καλλιτεχνική πρακτική που συνδυάζει graffiti και ψηφιακή κινούμενη εικόνα, αναλύοντας τη συμβολή του στη σύγχρονη οπτική γλώσσα και στον διάλογο μεταξύ φυσικού και ψηφιακού χώρου.