Environmental Refugees: The case of Ioane Teitiota against New Zealand

PDF
Δημοσιευμένα: Ιουν 3, 2024
DOI: https://doi.org/10.12681/ethiki.37985
Λέξεις-κλειδιά:
Environmental refugees; Environmental ethics; Climate change; Migration; Non-refoulement ; Human rights; Kiribati; Asylum
Ioannis Ladas
Περίληψη

This article examines the landmark case of Ioane Teitiota, a citizen of the Republic of Kiribati who sought asylum in New Zealand. Teitiota argued that environmental degradation caused by climate change in his home island of Tarawa—specifically rising sea levels and land erosion—posed a direct threat to his life and the lives of his family members. The case highlights the limitations of the 1951 Refugee Convention, which currently does not recognize environmental factors as grounds for refugee status, focusing instead on persecution related to race, religion, or politics. Although Teitiota's claims were ultimately rejected by New Zealand's courts and the UN Human Rights Committee due to a lack of evidence regarding an "immediate" or "personal" threat, the case is considered a milestone. It established a global precedent by acknowledging that returning individuals to places where climate change threatens their right to life (the principle of non-refoulement) could, in the future, constitute a human rights violation. The author provides an ethical evaluation of the case, emphasizing the responsibility of developed nations and the need for a revised legal framework to protect the growing number of climate-displaced persons.

Λεπτομέρειες άρθρου
  • Ενότητα
  • Άρθρα

Οι Συγγραφείς που δημοσιεύουν εργασίες τους σε αυτό το περιοδικό συμφωνούν στους παρακάτω όρους:

  1. Οι Συγγραφείς διατηρούν τα Πνευματικά Δικαιώματα και χορηγούν στο περιοδικό το δικαίωμα της πρώτης δημοσίευσης ενώ ταυτόχρονα τα πνευματικά δικαιώματα της εργασίας προστατεύονται σύμφωνα με την Creative Commons Attribution License που επιτρέπει σε τρίτους - αποδέκτες της άδειας να χρησιμοποιούν την εργασία όπως θέλουν με την προϋπόθεση της διατήρησης των διατυπώσεων που προβλέπονται στην άδεια σχετικά με την αναφορά στον αρχικό δημιουργό και την αρχική δημοσίευση σε αυτό το περιοδικό.
  2. Οι Συγγραφείς μπορούν να συνάπτουν ξεχωριστές, και πρόσθετες συμβάσεις και συμφωνίες για την μη αποκλειστική διανομή της εργασίας όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό αυτό (π.χ. κατάθεση σε ένα ακαδημαϊκό καταθετήριο ή δημοσίευση σε ένα βιβλίο), με την προϋπόθεση της αναγνώρισης και την αναφοράς της πρώτης δημοσίευσης σε αυτό το περιοδικό.
  3. Το περιοδικό επιτρέπει και ενθαρρύνει τους Συγγραφείς να καταθέτουν τις εργασίες τους μέσω διαδικτύου (π.χ. σε ένα ακαδημαϊκό καταθετήριο ή στους προσωπικές τους ιστοσελίδες) πριν και μετά από τις διαδικασίες της δημοσίευσης, καθώς αυτό μπορεί να οδηγήσει σε παραγωγική ανταλλαγή ιδεών και σκέψεων καθώς επίσης και σε γρηγορότερη και μεγαλύτερη χρήση και ευρετηρίαση της δημοσιευμένης εργασίας (See The Effect of Open Access).
Λήψεις
Τα δεδομένα λήψης δεν είναι ακόμη διαθέσιμα.
Αναφορές
Amnesty International. “UN landmark climate refugee ruling sets global precedent.” Accessed December 26, 2013. www.amnesty.org.uk/press-releases/un-landmark-climate-refugee-ruling-sets-global-precedent.
Behrman, Simon, and Avidan Kent. “The Teitiota Case and the limitations of the human rights framework.” QIL 1 (2014): 25-39.
Behrman, Simon, and Avidan Kent, eds. Climate refugees: beyond the legal impasse? Routledge, 2018.
Center for Civil and Political Rights (CCPR). “Ioane Teitiota v. New Zealand. Claim of a violation of the right to life due to removal to Kiribati impacted by climate change, no violation as threshold of real, personal risk not met.” Accessed February 24, 2023. https://ccprcentre.org/decision/17018.
Climate Change Litigation Databases. “Ioane Teitiota v. The Chief Executive of the Ministry of Business, Innovation and Employment.” Accessed January 10, 2023. http://climatecasechart.com/non-us-case/ioane-teitiota-v-the-chief-executive-of-the-ministry-of-business-innovation-and-employment/.
El–Hinnawi, Essam. Environmental Refugees. United Nations Environment Programme, 1985. https://digitallibrary.un.org/record/121267.
Godin, Mélissa. “Climate Refugees cannot be Forced Home, U.N. panel says in Landmark Ruling.” Time, January 20, 2020. Accessed December 20, 2022. https://time.com/5768347/climate-refugees-un-ioane-teitiota/.
Pelegrinis, Theodosios N. Medical Ethics [Ιατρική Ηθική]. Ellinika Grammata, 2009.
UN High Commissioner for Refugees (UNHCR). “1951 Convention relating to the Status of Refugees” [Σύμβαση του 1951 για το καθεστώς των προσφύγων]. https://www.unhcr.org/gr/wp-content/uploads/sites/10/2018/01/04-symvasiprotokollo.pdf.
United Nations Digital Library. “Views adopted by the Committee under article 5 (4) of the Optional Protocol, concerning communication No. 2751/2016: Human Rights Committee.” Accessed March 15, 2023. https://digitallibrary.un.org/record/3981779.
United Nations (OHCHR). “Historic UN Human Rights case opens door to climate change asylum claims.” Accessed January 9, 2023. https://www.ohchr.org/en/press-releases/2020/01/historic-un-human-rights-case-opens-door-climate-change-asylum-claims.
Varvastian, Samvel. “The Advent of International Human Rights Law in Climate Change Litigation.” Wisconsin International Law Journal 38, no. 2 (June 2021): 369-425.
Vratsanou, Konstantina–Christina, Chara Giannakopoulou, Konstantina Skanavi, and Valentina Plaka. “Environmental migration: Challenges and prospects” [Περιβαλλοντική μετανάστευση: Προκλήσεις και προοπτικές]. In Environmental Sociology [Περιβαλλοντική Κοινωνιολογία], edited by Evangelos Manolas. Gutenberg, 2017.
Weiss, Kenneth, and Birgit Krippner. “Exile by Another Name.” Foreign Policy 50 (2015): 48-56.