| More

Περιβαλλοντικά υπεύθυνη συμπεριφορά στο χώρο εργασίας. Μια προσέγγιση του ρόλου της διεύθυνσης και του εργασιακού κλίματος

Views: 149 Downloads: 107
Ανδρέας Περατικός, Χρυσάνθη Κάτζη (http://orcid.org/0000-0002-7838-8901)
Ανδρέας Περατικός, Χρυσάνθη Κάτζη

Περίληψη


Μεγάλο μέρος του χρόνου μας αναλώνεται στο χώρο εργασίας με πολλές από τις επαγγελματικές  μας δραστηριότητες να έχουν επιπτώσεις στο περιβάλλον. Είναι επομένως αναγκαία η υιοθέτηση περιβαλλοντικά υπεύθυνης επαγγελματικής συμπεριφοράς (ΠΥΕΣ), για την αντιμετώπιση ζητημάτων που αφορούν το περιβάλλον και την αειφόρο ανάπτυξη. Η υιοθέτηση ΠΥΕΣ δεν εξαρτάται μόνο από την περιβαλλοντικά υπεύθυνη συμπεριφορά (ΠΥΣ) των ατόμων αλλά και από τις συνθήκες στο χώρο εργασίας, σε επίπεδο εταιρικής πολιτικής και ενδο-εταιρικής κουλτούρας. Συνεπώς, επηρεάζεται από σειρά παραγόντων που την ενθαρρύνουν ή την εμποδίζουν, οι οποίοι ρυθμίζονται από τη Διοίκηση μιας εταιρίας. Η παρούσα εργασία μελετά τις αντιλήψεις εργοδοτουμένων σε πράσινους χώρους εργασίας [και μη] και διευθυντικών στελεχών, γύρω από τους παράγοντες και το ρόλο των διευθυντών στην ενίσχυση της ΠΥΕΣ στο χώρο εργασίας. Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι η σημασία του ρόλου της διεύθυνσης εντοπίζεται στο παράδειγμα που αυτή θέτει, στο εργασιακό κλίμα που δημιουργεί, στην ενσωμάτωση φιλοπεριβαλλοντικών πρακτικών, στις διαδικασίες και τα πρωτόκολλα εργασίας, την παροχή κινήτρων, καθώς και τη σημασία που αυτή αποδίδει στην εκπαίδευση σε θέματα περιβάλλοντος και αειφορίας στα πλαίσια της επαγγελματικής εκπαίδευσης-κατάρτισης. Οι ερευνητές συζητούν τα αποτελέσματα και προτείνουν μέτρα καλής πρακτικής για την γεφύρωση της απόστασης μεταξύ της πρόθεσης και της εκδήλωσης ΠΥΕΣ.

 


Λέξεις κλειδιά


Περιβαλλοντική Εκπαίδευση/Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη; Πράσινοι χώροι εργασίας; Πράσινη Διεύθυνση

Πλήρες Κείμενο:

PDF

Αναφορές


Ajzen, I. (1991). The theory of planned behaviour. Organizational Behaviour and Human Decision Processes, 50 (2), 179-211.

Ambrose, L.M., Arnaud, A., Schminke M. (2007). Individual moral development and ethical climate: The influence of person-organization Fit on Job Attitudes. Journal of Business Ethics, 77(3), 323-333.

Bhattacharyya, A., Biswas, K., Moyeen, A. (2020). Determinants of pro-environmental behaviors- A cross country study of would-be managers. Australian Accounting Business & Finance Journal, 14 (2),51-71.

Cebrian, G., Junyent, M., Mula, I. (2019). Competencies in education for sustainable development: Emerginng teaching and research developments. Sustainability, 12, (579), 1-9.

Γεωργόπουλος, Α. (2002). Περιβαλλοντική Ηθική. Gutenberg.

Dunlap, R., & Van Liere, K. (1978). The “New environmental paradigm”: A proposed measuring instrument and preliminary results. Journal of Environmental Education, 9, (1), 10-19.

Dunlap, R., Van Liere, K., Mertig, G.A., & Jones, E. R. (2000). Measuring endorsement of the New Ecological Paradigm: A revised NEP scale. Journal of Social Issues, 56 (3), 425-442.

Hargreaves, T., (2011). Practicing behavior change: Applying social practice theory to pro-environmental behavior change. Journal of Consumer Culture, 11(1), 79-99.

Hwang, Y.H., Kim, S.I., Jeng M.J. (2000). Examining the causal relationships among selected antecedents of responsible environmental behavior. Journal of Environmental Education, 31 (4), 19-25.

Jaksic, L.Μ., Marinkovic, S., & Rakisevic, J. (2014). Sustainable technology entrepreneurship and development-The case of Serbia. Journal for Theory and Practice Management, 65-73.

Jirawuttinunt, S., Kunnika, L. (2019). The effect of green human resource management on performance of certified ISO 14000 businesses in Thailand. UTCC International Journal of Business and Economics, 11 (1), 168-185.

Kollmuss, A., Agyeman, J. (2002). Mind the gap: Why do people act environmentally and what are the barriers to pro-environmental behavior?. Environmental Education Research, 8 (3), 239-260.

Kustrova, M. (2012). The relation between professional soldiers ‘environmental knowledge and their environmental behavior, Revista Academiei FortelorTerestre, 2 (66), 108-114.

Kuppusamy, M., Gharleghi, B. (2014). Green barriers and China’s agricultural product export: Is there any relationship?. Asian Social Science, 10 (16), 34-42.

Larson, R.L., Whiting W.J. & Green, T.G. (2011). Exploring the influence of outdoor recreation on pro environmental behavior in a demographically diverse population. Local Environment: The International Journal of Justice and Sustainability,16 (1), 67-86.

MacDonald, A., Clarke, A. & Ponce, E. (2020). Sustainability Managers: The job roles and competencies of building sustainable cities and communities. Public Performance And Management Review, 43 (6), 1413-1444.

Μανδρίκας, A., Σκορδούλης, Κ. (2016). Η αναγκαιότητα της περιβαλλοντικής ηθικής στην περιβαλλοντική εκπαίδευση. Περιβαλλοντική Εκπαίδευση και Επικοινωνία. Θέματα Δασολογίας και Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων 8ος Τόμος, 180. Έκδοση τμήματος δασολογίας και διαχείρισης περιβάλλοντος και φυσικών πόρων του Δ.Π.Θ.

Marcinkowski, T. (1989). An analysis of correlates and predictors of responsible environmental behaviour. (Doctoral dissertation, Southern Illinois University at Carbondale, 1988). Dissertation Abstracts International, 49 (12).

Marcinkowski, T. (1998). Predictors of responsible environmental behaviour: A review of three dissertation studies. In Negev, M., Sagy, G., Garb, Y., Salzberg, A., & Tal., A. (2008). Evaluating the environmental literacy of Israeli elementary and high school students. Journal of Environmental Education, 39 (2), 3-20.

Nagpal, S., El Haber, N., Young (2019). Graduate competencies and disposition for sustainable development: The nexus of curriculum and pedagogy in business education. Social Business, 8 (4), 345-368.

Norton, T., Zacher, H., Parker, L.S., Ashkanasy, M.N. (2016). Bridging the gap between green behavioural intentions and employee green behaviour: The role of green psychological climate. Journal of Organizational Behavior, 38 (7), 1-48.

Ones, D.S. & Dilchrert, S. (2012). Environmental sustainability at work: A call to action. Industrial and Organizational Psychology. 5 (4), 447-469.

Ooi, K.S., Amran, A., Goh, S. & Nejati, M. (2017). Perceived Importance and readiness of green HRM in Malaysian financial services industry. Global Business and Management Research: An International Journal, 9 (4), 457-474.

Osman, N. H., Jusoh, M. & Amlus, H. (2014). Exploring the relationship between environmental knowledge and environmental attitude towards pro-environmental behaviour: Undergraduate business students perspective. American-Eurasian Journal of Sustainable Agriculture, 8(8), 1–4.

Παπαναστασίου, Κ. & Παπαναστασίου, Ε. (2005). Μεθοδολογία εκπαιδευτικής έρευνας. Ιδιωτική έκδοση.

Saengsawang, S., Panichpathom, S. (2018). Green office building environmental perception and job satisfaction. Journal of Management, 9 (2), 23-31.

Saifulina, N., Penela C., A. (2016). Promoting Sustainable Development at an Organizational Level: An analysis of the Drivers of Workplace Environmentally Friendly Behaviour of Employees. Sustainable Development, 25(4), 299-310.

Schultz, P.W., & Zelezny, L. (1999). Values as predictors of environmental attitudes: Evidence for consistency across 14 countries. Journal of Environmental Psychology, 28, 255–65.

Schwartz, S. H. (1977). Normative influences on altruism., Advances in experimental social psychology, 10, 221–279. Academic Press.

Schwartz, S. H. (1994). Are there universal aspects in the structure and contents of Human values? Journal of social Issues, 50 (4), 19-45.

Sediso, G.Β., Lee, S.M. (2016). Indoor environmental quality in Korean green building certification criteria-certified office buildings-Occupant satisfaction and performance. Science and Technology for the Built Environment, 22, 606-618.

Sia, A. (1985). An investigation of selected predictors of overt responsible environmental behaviour. (Doctoral dissertation, Southern Illinois University at Carbondale, 1984). Dissertation Abstracts International, 46(3).

Sivek, D. (1989). An analysis of selected predictors of environmental behaviour of three conservation organizations. (Doctoral dissertation, Southern Illinois University at Carbondale, 1988). Dissertation Abstracts International, 49(11).

Sopha, M.B., Klockner, A.C. (2011). Psychological factors in the diffusion of sustainable technology: A study of Norwegian households’ adoption of wood pellet heating. Renewable and Sustainable Energy Reviews, 15 (6), 2756-2765.

Stern, P.C. (2000). New environmental theories: Towards a coherent theory of environmentally significant Behaviour. Journal of Social Issues, 56 (3), 407-424.

Stern, P.C., Dietz, T. (1994). The value basis of environmental concern. Journal of Social Issues,26, 1-20.

Tanner, C. (1999). Constraints on environmental behavior. Journal of Environmental Psychology. 19 (2). 145-157.

Tarrant, M.A., Cordell, H.K. (2002). Amenity values of public and private forests: examining the value-attitude relationship. Environmental Management, 30 (5), 692-703.

Thompson, S.C.G. & Barton, M.A. (1994) Ecocentric and anthropocentric attitudes toward the environment, Journal of Environmental psychology, 14, 149-157.

Tursynbayeva, B.Z., Mukhambetkaliyeva, G. M., Baigabylov, N.O. (2020). National policy and the media in the formation of environmental awareness among students of Kazakhstan. Media Watch, 11 (3), 428-438.

Vicente-Molina, M.A., Fernandez-Sainz, A., & Izagirre-Olaizola, J. (2013). Environmental knowledge and other variables affecting pro-environmental behavior: comparison of university students from emerging and advanced countries. Journal of Cleaner Production, 61, 130-138.

Wesselink, R., Blok, V., Ringersma, J. (2017). Pro Environmental Behavior in the workplace and the role of managers and organization. Journal of Cleaner Production,168,1679-1687.

Zhong, Q. & Shi, G. (2020). Environmental consciousness in China. Chandos Publishing.


Εισερχόμενη Αναφορά

  • Δεν υπάρχουν προς το παρόν εισερχόμενες αναφορές.


Copyright (c) 2021 Περιβαλλοντική Εκπαίδευση για την Αειφορία

Creative Commons License
Η χρήση του περιεχομένου καθορίζεται από την άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.