Εκπαιδευτικοί μιλούν για την αίσθηση της επαγγελματικής τους αυτονομίας σε αντίξοους καιρούς
Περίληψη
Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στη διερεύνηση της αντίληψης που έχουν 23 έμπειροι εκπαιδευτικοί-φιλόλογοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τον επαγγελματικό τους εαυτό στο σύγχρονο εκπαιδευτικό συγκείμενο σε σύγκριση με τα πρώτα χρόνια άσκησης του επαγγέλματός τους∙ για το πώς, δηλαδή, οι εκπαιδευτικοί αυτοί αντιλαμβάνονται τους νέους Λόγους για την εκπαίδευση και για το πώς επηρεάζουν το έργο και την αντίληψη της αυτονομίας τους.
Μιλώντας για νέους Λόγους για την εκπαίδευση, αναφερόμαστε στην εκπαιδευτική ατζέντα του 21ου αιώνα, η οποία συναρθρώνεται στην εύρεση των πιο αποδοτικών τρόπων κατάκτησης προαποφασισμένων γνώσεων και δεξιοτήτων, που ελέγχονται ως προς τα μετρήσιμα αποτελέσματά τους, και στην εδραίωση της λογοδοσίας. Παράλληλα, νέες έννοιες όπως νέα γνώση-δια βίου μάθηση, κοινωνία των δεξιοτήτων, δημιουργική και κριτική σκέψη, ικανότητες συνεργασίας, γραμματισμοί κυριαρχούν στα προτάγματα του ΟΟΣΑ και επαναλαμβάνονται σε όλους τους τόνους από μια στρατηγικά ασαφή και συχνά ευφημιστική πολιτική ρητορική που υποκαθιστά την παιδαγωγική γλώσσα.
Παρά τη σημαντική βιβλιογραφία που τεκμηριώνει τις επιπτώσεις των πολιτικών λογοδοσίας, λίγα είναι γνωστά για το πώς οι εκπαιδευτικοί σκέφτονται και ενεργούν μέσα σε αυτό το πλαίσιο, σε σχέση με τις παιδαγωγικές τους δεσμεύσεις και ταυτότητες.
Τα δεδομένα της παρούσας, ερμηνευτικά προσανατολισμένης, ποιοτικής έρευνας συλλέχθηκαν από ημι-δομημένες συνεντεύξεις βάθους, οι οποίες κωδικοποιήθηκαν σε ένα επαγωγικό σύστημα κατηγοριών και υποκατηγοριών και μορφοποιήθηκαν στη συνέχεια σε κατηγορίες με τη μέθοδο της διαρκούς σύγκρισης των περιεχομένων.
H ανάλυση των δεδομένων ανέδειξε τρία προφίλ εκπαιδευτικών, που χαρακτηρίζονται από: α) ρητή αντίθεση και αντίσταση στη σύγχρονη εκπαιδευτική συνθήκη, β) προβληματοποίηση και συμβιβασμό με αυτήν, και γ) προσαρμογή και ικανοποίηση από τη σύγχρονη εκπαιδευτική συνθήκη.
Το πιο σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι οι περισσότεροι συμμετέχοντες στην έρευνα δείχνουν τουλάχιστον να αναγνωρίζουν ότι έχει εγκαθιδρυθεί, και όχι μόνον στη χώρα μας, ένα σύστημα, το οποίο ανακατευθύνει τους εκπαιδευτικούς σε άλλες απόλυτες ‘αλήθειες’ για το τι είναι σωστό και λάθος, και τους καθιστά υπεύθυνους για την απόδοση των μαθητών αλλά και τη δική τους. Δυσφορούν, εξαιτίας της αίσθησης ενός διαρκούς, αφανούς ή φανερού, ελέγχου. Βιώνουν τις επιζήμιες επιπτώσεις που έχουν στην αυτονομία και στο εκπαιδευτικό τους έργο οι μεταρρυθμίσεις υπό τον κυρίαρχο Λόγο του νεοφιλελευθερισμού. Κάποιοι αντιστέκονται, αναζητώντας εναλλακτικές για τη δουλειά τους στην τάξη και προσπαθώντας να επικοινωνήσουν την ανάγκη για επανεφεύρεση της αποστολής τους∙ κάποιοι συμβιβάζονται υπό το κράτος διλημμάτων και συγκρούσεων∙ ελάχιστοι δείχνουν ικανοποιημένοι.
Προτάσεις που απορρέουν από τα ευρήματα της έρευνας συζητούνται επίσης.
Λεπτομέρειες άρθρου
- Πώς να δημιουργήσετε Αναφορές
-
Μαμούρα Μ. (2026). Εκπαιδευτικοί μιλούν για την αίσθηση της επαγγελματικής τους αυτονομίας σε αντίξοους καιρούς. Έρευνα στην Εκπαίδευση, 15(1), 12–30. https://doi.org/10.12681/hjre.43286
- Τεύχος
- Τόμ. 15 Αρ. 1 (2026)
- Ενότητα
- Άρθρα

Αυτή η εργασία είναι αδειοδοτημένη υπό το CC Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Παρόμοια Διανομή 4.0.
Τα πνευματικά δικαιώματα των άρθρων του περιοδικού ανήκουν στους συγγραφείς. Τα άρθρα διατίθενται με άδειες Creative Commons CC-BC-SA 4.0