Περιβαλλοντική Ηθική: Ο Κάλλικοτ ως συνεχιστής του Λέοπολντ

pdf
Δημοσιευμένα: Απρ 4, 2026
DOI: https://doi.org/10.12681/plogos.44691
Λέξεις-κλειδιά:
περιβαλλοντική ηθική Leopold Callicott
Αναστάσιος E. Πανταζής
Περίληψη

Με τον Λέοπολντ και την «Ηθική της Γης» η Περιβαλλοντική Ηθική ξεκινά τον πνευματικό της δρόμο προς τη σύγχρονη πραγματικότητα. Θερμός υποστηρικτής και συνεχιστής του θεωρείται ο Τζ. Μπαιρντ Κάλλικοτ. Αυτό που προσπάθησαν να αναδείξουν είναι μία μη ανθρωποκεντρική φιλοσοφία του Περιβάλλοντος, που στηρίζεται στα δικαιώματα όλων των έμβιων και άβιων οργανισμών, με έμφαση στην προστασία και την ισορροπία της Βιόσφαιρας, καθώς και στην ικανότητά της να αναπαράγεται και να διαιωνίζεται. Τις θεωρήσεις τους έχει επικρατήσει να τις χαρακτηρίζουμε «ολιστικές», διότι αντιλαμβάνονται τη Γη ως όλον, ως μία μεγάλη βιοκοινότητα. Ο Λέοπολντ μας παρέδωσε μία γενική και κάπως ασαφή θέση γι’ αυτό στην «Ηθική της Γης», την οποία ανέλαβε να συγκεκριμενοποιήσει και επεκτείνει ο Κάλλικοτ, καθώς και άλλοι επίγονοί του, όπως οι εκπρόσωποι της Βαθιάς Οικολογίας. Μάλιστα, ο Κάλλικοτ αναδείχθηκε ο θερμότερος υποστηρικτής των απόψεων του Λέοπολντ και προέκτεινε τη σκέψη του και τις θέσεις του.

Λεπτομέρειες άρθρου
  • Ενότητα
  • Articles
Creative Commons License

Αυτή η εργασία είναι αδειοδοτημένη υπό το CC Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 4.0.

Οι Συγγραφείς που δημοσιεύουν εργασίες τους σε αυτό το περιοδικό συμφωνούν στους παρακάτω όρους:

  1. Οι Συγγραφείς διατηρούν τα Πνευματικά Δικαιώματα και χορηγούν στο περιοδικό το δικαίωμα της πρώτης δημοσίευσης, ενώ ταυτόχρονα τα πνευματικά δικαιώματα της εργασίας προστατεύονται σύμφωνα με την χρήση άδειας που υιοθετεί ο «Παιδαγωγικός Λόγος - Περιοδική Έκδοση για τις Επιστήμες του Ανθρώπου και την Εκπαίδευση» : Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 (CC BY-NC-ND). Αυτή η άδεια επιτρέπει στους άλλους να έχουν πρόσβαση στο έργο και να το μοιράζονται με άλλους, εφόσον κάνουν αναφορά σε αυτό, ωστόσο δεν μπορούν να το αλλάξουν με κανένα τρόπο ούτε να το χρησιμοποιούν για εμπορική χρήση.
  2. Οι συγγραφείς μπορούν να συνάπτουν ξεχωριστές και πρόσθετες συμβάσεις και συμφωνίες για τη μη αποκλειστική διανομή της εργασίας, όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό αυτό (π.χ. κατάθεση σε ένα ακαδημαϊκό καταθετήριο ή δημοσίευση σε ένα βιβλίο), με την προϋπόθεση της αναγνώρισης και την αναφοράς της πρώτης δημοσίευσης σε αυτό το περιοδικό.
  3. Το περιοδικό επιτρέπει και ενθαρρύνει τους συγγραφείς να καταθέτουν τις εργασίες τους μέσω διαδικτύου (π.χ. σε ένα ακαδημαϊκό καταθετήριο ή στους προσωπικές τους ιστοσελίδες) πριν και μετά από τις διαδικασίες της δημοσίευσης, καθώς αυτό μπορεί να οδηγήσει σε παραγωγική ανταλλαγή ιδεών και σκέψεων, καθώς επίσης και σε γρηγορότερη και μεγαλύτερη χρήση και ευρετηρίαση της δημοσιευμένης εργασίας
Λήψεις
Τα δεδομένα λήψης δεν είναι ακόμη διαθέσιμα.
Αναφορές
Bookchin, M. (1993), Η Σύγχρονη Οικολογική Κρίση, μτφρ. Μ. Κορακιανίτης, Αθήνα: Βιβλιόπολις.
Callicott, J. Baird (1989), In Defense of Land Ethic: Essays in Environmental Philosophy, State University of New York Press.
Γεωργόπουλος, Α. (2002), Περιβαλλοντική Ηθική, Αθήνα: Gutenberg.
Καραγεωργάκης, Σ. (2006), Περιβαλλοντική ηθική, στο: περ. Cogito, τ. 5, σ. 50-52, Αθήνα.
Λαρρέρ Κ. (1997/2001), Η Φιλοσοφία του Περιβάλλοντος, Αθήνα: Πατάκη.
Leopold Aldo (1949), A Sand County Almanac and Sketches Here and There, Oxford University Press.
Μάρκος Γ. Α. (2001), Φύση και Άνθρωπος στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, Αθήνα: Leader Books.
Νash, R. F. (1989/1995), Τα Δικαιώματα της Φύσης: Ιστορία της Περιβαλλοντικής Ηθικής, μτφρ. Γ. Πολίτης, Αθήνα: Θυμέλη.
Πελεγρίνης Θ. (1997), Ηθική Φιλοσοφία, Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
Πρωτοπαπαδάκης Ε. (2005), Οικολογική Ηθική, Αθήνα: Σάκκουλα.
Skolimowski H. (1981/1984), Οικοφιλοσοφία: Καινούργια τακτική για τη ζωή, Αθήνα: Κάλβος.
Τaylor, Ch. (1993/2000), Πολυπολιτισμικότητα: Εξετάζοντας την πολιτική της αναγνώρισης, μτφρ. Φ. Παιονίδης, Αθήνα: Πόλις.