Dynamics implementation of the learning theories in the teaching process


Published: Oct 26, 2016
Keywords:
Teaching Learning theories Teaching implementation
Ioannins Moschos Fykaris
Abstract

The reflection and construction of new meanings from existing or from emerging situations function as determining factors for the effectiveness of teaching. Each teaching, however, is characterized by the elements of the uniqueness and unrepeatable. The data, therefore, are differentiated and meriting every time proportional treatment and approach. For this reason there are many different types of learning theories, each of which is a complete systematic view of the nature of the process, through which people increase their ability to manage themselves, but also the sociocultural environment in which they belong. Therefore, every teacher should be aware of the functionality of the learning theories, the exploitation of which will be useful for the appropriate adjustments of teaching. This paper attempts to show this necessity, pursuing to reconcile the dynamics implementation of the learning theories in the daily teaching practice.

Article Details
  • Section
  • Articles
Downloads
Download data is not yet available.
Author Biography
Ioannins Moschos Fykaris, University of Ioannina

Ο Ιωάννης Φύκαρης είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στο γνωστικό αντικείμενο "Διδακτική Μεθοδολογία". Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Μυτιλήνης, του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κάτοχος του European Diploma of Education and Teacher's Training της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Μεταπτυχιακού Τίτλου Σπουδών του Τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου και αναγορεύτηκε Διδάκτορας της Φιλοσοφίας. Υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, διετέλεσε Υπεύθυνος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Χαλκιδικής και Σχολικός Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Πιερίας. Έχει, επίσης, διδάξει στα Πανεπιστήμια Δυτικής Μακεδονίας, Θεσσαλίας και συγγράψει οκτώ βιβλία παιδαγωγικού προσανατολισμού, ενώ σειρά άρθρων του έχουν δημοσιευθεί σε έγκριτα ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά.

  Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ (2015) Θέματα παιδαγωγικής επιστήμης, Εκδόσεις Κυριακίδη Μονοπρόσωπη ΙΚΕ (2014) Εκπαιδευτική και διδακτική προσέγγιση των ολιγοθέσιων δημοτικών σχολείων, Εκδόσεις Κυριακίδη Μονοπρόσωπη ΙΚΕ (2014) Οι τεχνολογίες της πληροφορίας και των επικοινωνιών και η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, Εκδόσεις Κυριακίδη Μονοπρόσωπη ΙΚΕ (2014) Όρια και δυνατότητες της σύγχρονης διδασκαλίας, Εκδόσεις Κυριακίδη Μονοπρόσωπη ΙΚΕ (2014) Τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνιών και διδακτική μεθοδολογία, Εκδόσεις Κυριακίδη Μονοπρόσωπη ΙΚΕ (2010) Σύγχρονες διαστάσεις του διδακτικού έργου και ρόλου του εκπαιδευτικού, Κυριακίδη Αφοί (2008) Οι κατ' οίκον εργασίες ως διδακτική στρατηγική, Κυριακίδη Αφοί (2005) Ο περιβάλλων κόσμος και η περιβαλλοντική εκπαίδευση, Επίκεντρο (2002) Τα ολιγοθέσια δημοτικά σχολεία στην ελληνική εκπαίδευση, Κυριακίδη Αφοί (2001) Ο περιβάλλων κόσμος και η περιβαλλοντική εκπαίδευση, Παρατηρητής (1998) Η περιβαλλοντική εκπαίδευση στην εκπαίδευση εκπαιδευτικών στην Ελλάδα, Κυριακίδη Αφοί   Συμμετοχή σε συλλογικά έργα (2013) Διαφοροποιημένη διδασκαλία, Πεδίο (2010) Οι κατ' οίκον εργασίες στο ελληνικό σχολείο σήμερα, Γρηγόρη
References
Αβούρης, Ν. (2000). Εισαγωγή στην επικοινωνία ανθρώπου και μηχανής. Αθήνα: Εκδόσεις Δίαυλος.
Ausubel, D. (1968), Educational Psychology, New York: Holt, Rinehart & Winston.
Baker, E. (2007). «Constructivism and learning». In McGaw, B. & Peterson, P. (Eds.): International Encyclopedia of Education (3th Edition). Oxford, England: Elsevier.
Bandura, Α. (1991). «Human agency: The Rhetoric and the reality». American Psychologist. Vol 2. Pp.157-162.
Bigge, Μ. (1992).Learning theories for teachers. New York: Harper & Row.
Bower, G. &Hilgard, E. (1999).Theories of learning. Englewood Cliffs. New Jersey: Prentice Hall Inc. Bruner, J. (1996). Studies in cognitive growth. USA: John Willey.
Bruner, J. (1997). Πράξεις νοήματος (μτφρ. Ήβη Ρόκκου & Γιώργος Καλομοίρης). Αθήνα: Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
Dewey, J. (1910). How to think. New York: Dover Publication.
Foppa, K. (1990). Λήμμα: «Μάθησης Θεωρίες» (μτφρ. Εμμανουήλ Κασσιώλας). Στην Παιδαγωγική και Ψυχολογική Εγκυκλοπαίδεια- Λεξικό. Τόμος 5. Αθήνα: Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. Σελ. 3003-3006.
Fykaris, I. & Mitsi, P. (2013).“Approaching differentiated instruction via the attitudes and the opinions of Greek primary school teachers: An empirical investigation”. Sociology Study.Vol. 2 .No 2. December 2012. Pp. 918-926.
Gagne, R. (1985). The conditions of learning and theory of instruction. New York: Holt & Winston.
Glassersfeld, E. (2007). Construction of Knowledge. C.A.: Intersystems Publications.
Glover, J. & Bruing, R. (1990).Educational Psychology. London: Scott.
Helm, J. et al (2008).Windows on learning. New York: Teachers College Press.
Illeris, Κ. (2009). Σύγχρονες θεωρίες μάθησης: 16 θεωρίες μάθησης με τα λόγια των δημιουργών τους (μτφρ. Γιώργος Κουλαουζίδης). Αθήνα: Εκδόσεις Μεταίχμιο
Katz, L. & Chard, S. (2009).Engaging children’s mind: The project approach, Ablex.
Καψάλης, Α. (2007). Παιδαγωγική Ψυχολογία. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Αφοί Κυριακίδη.
Κόκκοτας, Π. (2002), Διδακτική των φυσικών επιστημών. Σύγχρονες προσεγγίσεις στη διδασκαλία των φυσικών επιστημών, Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg.
Κόκκοτας, Π., Βλάχος, Γ. & Καρανίκας, Γ. (2004). «Διδακτικές στρατηγικές για εννοιολογική αλλαγή στις φυσικές επιστήμες». Στο Ματσαγγούρας, Η. (επιμ.): Η εξέλιξη της Διδακτικής: Επιστημολογική θεώρηση. Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg. Σελ. 491-532.
Κόκκοτας, Π. (2004α). «Η διδασκαλία των Φυσικών Επιστημών και οι νέες τεχνολογίες». Στο Βλαχάβας, Ι. & Δαγδιλέλης, Β. (επιμ.): Οι ΤΠΕ στην ελληνική εκπαίδευση: Απολογισμός και προοπτικές. Θεσσαλονίκη. Σελ. 312-329.
Κολλιάδης, Ε. (1997). Θεωρίες μάθησης και εκπαιδευτικής πράξης. Αθήνα: χ.ο.
Κόμης, Β. (2004). Εισαγωγή στις εκπαιδευτικές εφαρμογές των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και των Επικοινωνιών. Αθήνα: Εκδόσεις Κλειδάριθμος.
Κόμης, Β. (2004α). «Ζητήματα αξιολόγησης του σχεδιασμού και των πρακτικών ένταξης των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και των Επικοινωνιών στην εκπαίδευση». Στο Βλαχάβας, Ι. & Δαγδιλέλης, Β. (επιμ.): Οι ΤΠΕ στην ελληνική εκπαίδευση: Απολογισμός και προοπτικές. Θεσσαλονίκη. Σελ. 84-96.
Κουλαϊδής, Β. (2004). «Επιστήμες της Διδακτικής διαμεσολάβησης: Οριοθέτηση και οργάνωση». Στο Ματσαγγούρας Η. (επιμ.): Η εξέλιξη της Διδακτικής: Επιστημολογική θεώρηση. Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg. Σελ. 407-419.
Lebow, D. (1993). «Constructivist values for instructional systems design: Five principles toward a new mindset». Educational Technology Research and Development. Vol. 41. No 3. Pp. 4-16.
Ματσαγγούρας, Η. (2008). Εκπαιδεύοντας Παιδιά Υψηλών Ικανοτήτων Μάθησης: Διαφοροποιημένη Συνεκπαίδευση. Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg.
Mezirow, J. et. al. (2000).Fostering critical reflection in adulthood: A guide to transformative and emancipatory learning. San Francisco: Jossy Bass.
Μικρόπουλος, Α. (2006).Ο υπολογιστής ως γνωστικό εργαλείο. Αθήνα: Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
Μικρόπουλος, Α. & Μπέλλου, Ι. (2010). Σενάρια διδασκαλίας με υπολογιστή. Αθήνα: Εκδόσεις Κλειδάριθμος.
Ντολιοπούλου, Ε. (1999). Σύγχρονες τάσεις της προσχολικής αγωγής. Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg.
Oliver, A. (2007). Curriculum improvement: A guide to problems, principles and process. New York: Harper and Row.
Papert, S.,(1993). Mindstorms: children, computers and powerful ideas. New York: Basic Books.
Petrie, H. (1999). Metaphor, Learning and Thought. New York: Cambridge University Press.
Piaget, J. (1964). «Cognitive development in children development and learning». Journal of research in science teaching. Vol. 2. No 3. Pp. 176- 186.
Piaget, J. (2007). Η ψυχολογία της νοημοσύνης (μτφ. Ελένη Βέλτσου). Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτης.
Ραβάνης, Κ. (1999), Οι φυσικές επιστήμες στην προσχολική εκπαίδευση. Διδακτορική και γνωστική προσέγγιση, Αθήνα, Τυπωθήτω.
Ράπτης, Αρ. & Ράπτη, Αθ. (1999). Πληροφορική και εκπαίδευση: Συνολική προσέγγιση. Αθήνα: Αυτοέκδοση.
Ράπτης, Α. & Ράπτη, Α. (2006). Μάθηση και διδασκαλία στην εποχή της πληροφορίας. Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg.
ΥΠΕΠΘ (2008). Οδηγός ολοήμερου νηπιαγωγείου, Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκης.
Shlomo, S. (2008).Cooperating learning: Theory and research, New York: Praeger.
Sylvester, R. (2005). A celebration of neurons: An educator’ s guide to the human brain. Alexandria VA: Association for supervision and Curriculum Development.
Vygotsky. L. (1978).Mind in Society: The development of higher psychology process. Harvard: Harvard University Press.
Vygotsky, L. (1993), Play and its role in the mental development of the child, London: Pinguin.
Φύκαρης, Ι. (2010). Σύγχρονες διαστάσεις του διδακτικού έργου και ρόλου του εκπαιδευτικού. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Αφοί Κυριακίδη.
Φύκαρης, Ι. (2014). Όρια και δυνατότητες της σύγχρονης διδασκαλίας. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Δέσποινα Κυριακίδη.